MOSFILM
นาตัลยา บอนดาร์ชุค
โดนาตัส บานีโอนิส
ยูรี ยาร์เวต
วลาดีสลัฟ ดวอร์เจตสกี
นีโคไล กรินโค
อนาโตลืย โซโลนีซืน
ในหนังเรื่อง
โซลาริส
อิงจากนิยายวิทยาศาสตร์โดย สตานิสวัฟ เลม
บทภาพยนตร์โดย เอฟ. โกเรนชเตน, เอ. ตาร์คอฟสกี
กำกับโดย อันเดรย์ ตาร์คอฟสกี
กำกับภาพ วาดิม ยูซอฟ
ออกแบบโปรดักชัน มีฮาอิล โรมาดิน
ดนตรี เอดูอัด อาร์เจมเยฟ
เสียง เซมยอน ลิตวีนอฟ
โซลาริส
ตอนแรก
คริส มานี่!
มาทันพอดี
มันเดินเล่นทุกเช้า อย่างน้อย 1 ชั่วโมง
ฉันห้ามมันกลับเร็วกว่านั้น
มันทำงานหนัก บางทีอยู่ทั้งคืน
พวกโซลาริส!
มันเหมือนนักบัญชี นั่งทำบัญชี
ไหนว่ามาเมื่อวาน
มันเห็นฉันแล้วอยากหนี
หวัดดี
ไม่น่ามากวนนายวันนี้เลย
เราแก่กันขนาดนี้แล้ว เพิ่งรู้ว่ะ
ขอโทษทำไม
ทั้งหมดอยู่ที่รายงานเขา จากสถานี เขารู้ไหม
ทุกรายงานที่เราได้ มีแต่สับสน ไม่รู้เรื่อง
ถ้าเขายืนยันว่าทำต่อไม่ได้
สถานีจะออกจากวงโคจรโซลาริส
มันเข้าใจ
นายสัญญาจะคุยกับเขา ฉันเอาคลิปมา
- ก็เลยมา - ใช่
ให้ไอ้หนูอยู่ด้วย 2-3 วันได้ไหม
ฉันยุ่ง ไม่รู้จะฝากใคร
แอนนาดูแลเอง เธอพอว่าง
เขาไปเมื่อไหร่
พรุ่งนี้เช้าก็ไปแล้ว
ที่นี่รื่นรมย์มาก
บ้านนี้ทำให้นึกถึงบ้านปู่
ชอบหลังนั้นมาก
เลยปลูกให้เหมือนกัน
ฉันไม่ชอบนวัตกรรม
พ่อไปดีกว่า
มีหลายเรื่องต้องทำ
ไม่ดูเหรอ
ดูหลายรอบแล้ว
วันที่ 21 ของการสำรวจ
นักรังสีชีววิทยา วิชยาคอฟ และนักฟิสิกส์ เฟช์เนร์
บินสำรวจทะเลโซลาริสด้วยเครื่องบินน้ำ
เมื่อผ่านไป 16 ชั่วโมงยังไม่กลับมา จึงประกาศภาวะฉุกเฉิน
หมอกหนาจนต้องยุติการค้นหา
ยานกู้ภัยทุกลำกลับสถานี
ยกเว้นเฮลิคอปเตอร์ของบุร์ตอน
บุร์ตอนกลับหลังมืดแล้ว 1 ชั่วโมง
พอออกจาก ฮ. ก็วิ่งเข้าที่พัก
อยู่ในสภาพช็อค
ซึ่งผิดปกติมาก
สำหรับผู้มีประสบการณ์บินในอวกาศนาน 11 ปี
อีก 2-3 วันจึงดีขึ้น
แต่ไม่ยอมออกจากสถานี
ไม่เข้าใกล้หน้าต่างที่มองเห็นทะเล
ต่อมาเขียนถึงเราจากคลีนิก
เขาเตรียมปากคำที่สำคัญมาก
ที่จะตัดสินชะตาโซลาริสติกส์
ดีมาก ฟังเขาดู
ตอนนี้ ขอมอบเวทีให้บุร์ตอน
ขอบคุณครับ
พอลงไปต่ำกว่า 300 เมตร
ผมรักษาระดับความสูงลำบาก
ลมแรง
มัวง่วนกับการคุมเครื่อง
ไม่ได้มองไปข้างนอก
- ผมเลยติดในหมอก - หมอกธรรมดารึ
ไม่ใช่หมอกธรรมดาครับ
คล้ายคอลลอยด์ (เจล) และหนืด
เคลือบหน้าต่างทุกบาน
ผมเสียระดับความสูง เพราะแรงต้านจากหมอก
ไม่เห็นพระอาทิตย์
แต่หมอกเปล่งแสงสีแดงทางทิศนั้น
ครึ่ง ชม. ต่อมา ออกมาเจอที่ว่างกว้างใหญ่
เกือบกลม กว้าง 2-3 ร้อยเมตร
ตอนนั้น เห็นทะเลเปลี่ยนไป
คลื่นหายไป
พื้นผิวเกือบโปร่งใส มีหย่อมขุ่นมัว
ข้างใต้เป็นโคลนสีเหลือง
กระเพื่อมเป็นริ้วบางๆ เป็นประกายแก้ว
แล้วเริ่มเดือด เดือดปุดและแข็งตัว
เหมือนกากน้ำตาล
โคลนหรือเมือกนี้ จับตัวเป็นก้อนใหญ่
แล้วค่อยๆ กลายเป็นรูปทรงอื่น
ผมถูกหมอกดูด
เลยขลุกขลักสักพัก
มองลงไปอีกที ก็เห็นสวน
สวน?
ตั้งใจฟังด้วย
เห็นพุ่มไม้ รั้วต้นไม้ ต้นอาเคเชีย ทางเดินเล็กๆ
ทุกอย่างทำจากสสารเดียวกัน
ต้นไม้กับพืชพวกนี้มีใบไหม
พุ่มไม้กับต้นอาเคเชีย?
ไม่มี ทำจากปูนปลาสเตอร์หมด ขนาดเท่าของจริง
แล้วทุกอย่างเริ่มแตก หักพัง
โคลนสีเหลืองไหลจากรอยแตก
ทุกอย่างเริ่มเดือด เป็นฟองฟอด
ดูเองได้
ผมถ่ายไว้เป็นระยะ
ทุกอย่างที่ผมเห็น ทั้งก่อนและหลัง จะอยู่ในคลิป
งั้นเสนอให้พักการพิจารณา
ไปดูทุกอย่างด้วยตา
เปิดคลิปซิ น่าสนใจมาก
มีแค่นี้?
มีคลิปแค่นี้?
หมดแล้วค่ะ
ไม่เข้าใจ นายถ่ายเมฆ
ถ่ายเมฆทำไม
คงเป็นหมอกที่ผมเล่า
ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้
ทั้งหมดอาจเกิดจาก กระแสแม่เหล็กชีวะของโซลาริส...
ที่กระทบสติบุร์ตอน
กระแสนี้ไม่ใช่แค่ระบบสมองมหึมา
แต่เป็นสสารที่มีกระบวนการคิด
ทฤษฎีนี้ยังเป็นที่กังขา
วันนั้นป่วยไหม
ต่อจากนี้ไม่สำคัญ
ต่อที่นี่ดีกว่า
เจออะไรลอยอยู่ที่ช่องเปิด
เหมือนชุดอวกาศของเฟช์เนร์
รูปร่างเหมือนคน
ผมเลี้ยวกลับ ไม่อยากให้เป้าหายไป
ตอนนั้น ร่างนั้นลอยขึ้นนิดๆ
เหมือนว่ายน้ำ หรือลอยบนคลื่น
คนผู้นี้ไม่มีชุดอวกาศ... ขยับตัวอยู่
"คน" รึ
ใช่ คน
เดี๋ยว เห็นหน้าไหม
เห็น
ใครกัน
มันเป็นใคร
เป็นเด็ก
เด็กไหน เคยเห็นเหรอ
ไม่เคย ไม่ก็จำไม่ได้แล้ว
พอบินไปใกล้
ผมเห็นอะไรน่ากลัว
อะไร
ทีแรกไม่สังเกต
แล้วก็เห็นว่าเขาใหญ่ผิดปกติ เป็นยักษ์
สูงราว 4 เมตร
ตาสีฟ้า
ผมดำ
ไม่สบายรึเปล่า
จะได้เลื่อนประชุม
ขอเล่าต่อครับ
เขาเปลือย ล่อนจ้อน
เหมือนแรกคลอด
เปียกปอน หรือเรียกว่าลื่น
ผิวมันเงา
ลอยขึ้นๆ ลงๆ เหมือนคลื่น เพียงแต่ขยับเอง
น่าทุเรศ
โทษที ขอข้ามไปหน่อย
เหลืออีกไม่มาก
คำให้การของบุร์ตอน น่าจะเป็นผลจากอาการประสาทหลอน
จากบรรยากาศของดาวเคราะห์
ร่วมกับภาวะซึมเศร้า
ที่รุนแรงขึ้นจากการติดเชื้อ บริเวณเปลือกสมอง
รายงานนี้จึงไม่ตรง หรือแทบไม่ตรง...
กับความเป็นจริง
"แทบไม่ตรง" หมายความว่าไง
โทษที ผมยังไม่จบ
อ. เมสเซนเกร์เห็นต่าง
อ. เชื่อว่าปากคำของบุร์ตอนอาจเป็นจริง
และควรศึกษาเพิ่มเติม
จบเท่านี้
ผมเห็นกับตา
ผมขอเห็นต่าง
เราอยู่ริมขอบการค้นพบครั้งใหญ่
จึงไม่ควรตัดสินใจโดยพึ่งข้อสังเกตการณ์...
ของผู้ไม่มีคุณวุฒิใดๆ ด้านวิทยาศาสตร์
แต่นักวิจัยควรอิจฉานักบินผู้นี้
ในการตั้งสติ และพรสวรรค์การสังเกต
จากข้อมูลล่าสุดที่ได้
ยิ่งเป็นหน้าที่ตามจรรยา ที่เราต้องสำรวจต่อไป
ผมเข้าใจ อ. เมสเซนเกร์
เข้าใจ
แต่ย้อนดูเส้นทางที่เราเดินมา
มันเริ่มต้นที่โซลาริสติกส์ทั้งหมด
ที่ทำไปหลายปีนั้นสูญเปล่า
ทุกอย่างที่เรารู้เกี่ยวกับโซลาริส มีแต่ด้านลบ
คล้ายภูเขาข้อเท็จจริงที่แหว่งวิ่ง สับสน...
จนเชื่อยาก
วันนี้ก็ยังสภาพเดิมเป๊ะ
โซลาริสติกส์กำลังถดถอย
เรื่องนี้สำคัญกว่า แค่การศึกษาโซลาริสติกส์
เป็นเรื่องขอบเขตความรู้มนุษย์
การสร้างอุปสรรคปลอมๆ...
ไม่ไปทำลายความเชื่อเรื่อง ความคิดอันไร้ขอบเขตรึ
การจำกัดความก้าวหน้า ยิ่งเอื้อให้ก้าวถอยหลัง
ผมขอถามซ้ำ
ที่ว่ารายงานแทบไม่ตรงความจริง หมายความว่าอะไร
ผมเห็นทุกอย่างกับตา "แทบไม่ตรง" แปลว่าอะไร
"แทบไม่ตรง" หมายถึงอาจมีปรากฏการณ์จริง...
กระตุ้นให้นายเกิดภาพหลอน
เวลาลมแรง
มันสับสนง่ายว่าอะไรเป็นพุ่มไม้ไหว อะไรมีชีวิต
แถมเป็นดาวเคราะห์แปลกหน้า
อย่าถือนะ บุร์ตอน
อยากทราบว่าความเห็นของ อ. เมสเซนเกร์มีผลไหม
แทบไม่มี
ซึ่งแปลว่า การสำรวจด้านนี้จะยุติลง
เดี๋ยวเดียวครับ...
ผมขอประกาศ
คณะกรรมการไม่ได้ทำผิดต่อผม
แต่ผิดต่อสปิริตการสำรวจ
จึงถือเป็นหน้าที่ต้องประกาศ...
และอื่นๆ...
สมัยนี้ถ้าได้ยินเรื่องรายงานบุร์ตอน
ถือเป็นมารยาทที่ควรหัวเราะ
ขอบใจ บุร์ตอน
รู้จักเธอมานาน แต่ไม่รู้เรื่องเลย
เธอหล่อมาก รู้ไหม
ไม่จริงหรอก แต่ขอบใจนะ
ฉันขอตัว
คิดยังไง คริส
ถ้าไม่เป็นไร...
ขอคุยกับลูกนายตัวๆ
ไม่อยากเป็นไอ้โง่ต่อหน้านายอีกหน
จะรอข้างนอก ตรงชิงช้า
คนอะไร น่าหัวเราะ
พูดไม่มีเหตุผล
เขาลำบากใจ
คิดว่ามารบกวนการอำลาของเรา
เขารู้กาลเทศะ
ที่มาเพราะเห็นเป็นเรื่องสำคัญ
ใจจริงพ่อก็ไม่อยากเจอใคร
ฉันกับแกแทบไม่มีโอกาสคุยกัน
ได้ยินอย่างนี้ก็ดีใจ
ถึงจะเป็นวันสุดท้าย
วันสุดท้าย
เรารู้สึกแย่ทุกที หลังการอำลาครั้งใหญ่
ป้าแกมาแล้ว...
เจอกันหลังเที่ยงนะ มีเรื่องต้องคุย
ทำไมพ่อชวนบุร์ตอนมาวันนี้
จะให้แขกนอนที่ไหน ติดเธอ หรือห้องชั้นบน?
ชั้นบนมั้ง
ผมมีนัดข้างชิงช้า
- อาจจะ... - ไว้ก่อน
ไอ้เรื่องห้องเธอน่ะ รอได้ไหม!
ฟังนะ คริส...
อะไรจ๊ะ
- ตัวอะไรไม่รู้ยืนอยู่ - กลัวอะไร
จ้องผมในโรงรถ
ม้าน่ะ
ไม่ใช่ ผมเห็นแล้ว
มาเถอะ
มันอ่อนโยนนะ ดูสิสวยแค่ไหน
ผมว่าโซลาริสติกส์ถึงทางตัน รู้ไหม
จากฝันกลางวันเลินเล่อ
ผมสนความจริง
อากลับอยากให้ผมลำเอียง
ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินตามใจ
ผมไม่ใช่กวี แต่มีเป้าหมายชัดเจน
ถ้าไม่หยุดวิจัย เอาสถานีออกจากวงโคจร
เพื่อพิสูจน์ว่าโซลาริสติกส์วิกฤติ
ก็ต้องใช้มาตรการรุนแรง
เช่นถล่มรังสีอาบทะเล
- อย่า! - ทำไมล่ะ
ไหนว่ายังไงก็ควรวิจัยต่อ
อยากทำลายสิ่งที่เรายังไม่เข้าใจตอนนี้รึ
โทษที ฉันไม่ได้สนับสนุนความรู้แบบสุดโต่ง
ความรู้จะถูกต้อง เมื่ออิงศีลธรรม
วิทยาศาสตร์จะมีศีลธรรมหรือไม่ อยู่ที่มนุษย์
ดูฮิโรชิมาสิ
งั้นอย่าทำให้วิทยาศาสตร์ไร้ศีลธรรม
มันแปลก...
แปลกรึ ไม่เห็นแปลก
อายังไม่แน่ใจเลย ว่าสิ่งที่เห็น...
ไม่ใช่แค่ภาพหลอน
ขอบใจมาก
คงหมดเรื่องคุยแล้ว
- เกิดอะไรขึ้น - ฉันไปล่ะ
ไปไหน
ใช่ เขาเป็นนักบัญชี ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์
เป็นเพื่อนกัน ก็ไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้น
ดี คบมา 20 ปี ต้องเลิกสักวัน
จะฝากเด็กไหม
ขัดใจเขาทำไม แกก็แรงไป
อันตราย ส่งคนอย่างแกไปอวกาศ
ทุกอย่างบนนั้นบอบบางไป ใช่ บอบบาง!
โลกอุตส่าห์ปรับตัวกับคนแบบแก
ต้องสังเวยอะไรบ้าง!
อิจฉารึที่เขาจะได้ฝังฉัน ไม่ใช่แก
...แสดงว่าทะเลโซลาริสคือ สมองที่มีลักษณะเฉพาะตัว
ตามด้วยสมมุติฐานที่ท้าทายขึ้น
ว่าทะเลคือสสารที่คิดเป็น
อนึ่ง สมมุติฐานนี้
ยังไม่ได้ยืนยันหรือหักล้าง
รายการเกี่ยวกับโซลาริส
เหลือผู้ศรัทธาไม่กี่คน
พวกแรกคือ ผู้เกี่ยวข้องกับ ชะตาของสถานีโซลาริส
บนสถานีใหญ่โต สร้างสำหรับ 85 คน
ตอนนี้มีทีมงาน 3 คน
ได้แก่นักดาราศาสตร์ชีวะ ซาร์โตรีอุส
นักไซเบอร์เนติกส์ สนาอุต
และนักสรีระ กีบาเรียน ที่จัดการปัญหา...
ฉันโทรจากในเมือง
บุร์ตอน
ขอตัวหน่อย แอนนา ต้องคุยกัน
ไม่ได้คุยเรื่องสำคัญที่สุดกับคริส
เรื่องเมสเซนเกร์ ที่เห็นต่างตอนประชุม
เขาสนใจเฟช์เนร์มาก คนที่ตายในทะเลโซลาริส
มารู้ว่าเฟช์เนร์มีลูกชายกำพร้า
เขาทิ้งครอบครัว
ฉันกับเมสเซนเกร์ไปเยี่ยมแม่ม่ายเฟช์เนร์
เห็นเด็กชายกับตา
ไม่เห็นเคยเล่า
ไม่มีโอกาส
เออ ต่อซิ
เด็กนั่นเหมือนเป๊ะ กับเด็กที่ฉันเห็นบนโซลาริส
แน่ละ ไม่ได้สูง 4 เมตร
อย่าให้เขาคิดมากก่อนเดินทาง
แต่ควรรู้ไว้
ไม่ต้องเก็บเอกสารพวกนี้
ที่จะเก็บอยู่ในห้องผม
บันทึกวิจัย วิทยานิพนธ์... ผมเก็บไว้เยอะ
ถ้าเกิดอะไรขึ้น พ่อจะหาคนดูแลให้
เดี๋ยวนึกออกเอง
ไม่ต้องหาเทปนั้น ผมเอาไปด้วย
จำได้ไหม ที่ก่อกองไฟ?
จำได้
- พร้อมไหม เคลวิน - พร้อม มอดดาร์ด
ไม่ต้องห่วง
เดินทางให้สนุก ฝากสวัสดีคนอื่นด้วย
- ขึ้นเมื่อไร - นายบินอยู่ คริส! โชคดี
สถานีโซลาริส! ช่วยหน่อย!
เครื่องไม่เสถียร นี่เคลวิน เปลี่ยน
เฮ้ย ไปไหนกันหมด
มีแขกมา
ดร. สนาอุต?
สนาอุต?
ผมเคลวิน นักจิตวิทยา
เหมือนไม่รู้ว่าผมจะมา
ได้โทรเลขไหม
ได้สิ
เป็นอะไรน่ะ
โทษที
กีบาเรียนอยู่ไหน ซาร์โตรีอุสล่ะ
ซาร์โตรีอุสอยู่ในห้องพัก
กีบาเรียนตายแล้ว
"ตายแล้ว" คืออะไร
ฆ่าตัวตาย
อะไรนะ
ผมรู้จักกีบาเรียน เขาไม่มีทาง...
เขามีภาวะซึมเศร้ารุนแรงเกือบตลอด
ตั้งแต่เกิดความวุ่นวาย...
ไม่ไปพักรึ ไปอาบน้ำ?
เลือกห้องตามสบาย อีกชั่วโมงค่อยมา
ผมอยากเจอกีบาเรียน -เอ้อ ซาร์โตรีอุส
ไว้ก่อน
เขาคงไม่มาเจอตอนนี้หรอก เขาอยู่ข้างบน ในแล็บ
ฟังนะ สนาอุต
ผมเข้าใจ เกิดเรื่องผิดธรรมดาขึ้น คง...
ดร. เคลวิน...
เข้าใจนะ... อีกชั่วโมงค่อยมา ขอเถอะ
ไปพักผ่อน
ฟังนะ มีแค่เราสามคน นาย ฉัน ซาร์โตรีอุส
นายรู้จักเราจากรูปถ่าย
ถ้าเห็นอะไรผิดปกติ
อะไรนอกจากฉันกับซาร์โตรีอุส พยายามอย่าเสียสติ
จะเห็นอะไร
ไม่รู้ ขึ้นกับนาย
ภาพหลอน?
เปล่า แค่จำไว้
- จำอะไร - ว่าเราไม่ได้อยู่บนโลก
นายน่าจะกลับมาตอนเย็นหรือค่ำดีกว่า
หรือพรุ่งนี้เช้าแล้วกัน
เอ. กีบาเรียน
มนุษย์
สำหรับ เค. เคลวิน
ไง คริส
พอมีเวลานิดหน่อย
ฉันต้องบอกอะไรนาย
ต้องเตือนนาย
ตอนนี้นายมาสถานี รู้เรื่องฉันแล้ว
ถ้ายัง สนาอุตกับซาร์โตรีอุสจะเล่าให้ฟัง
สิ่งที่เกิดกับฉัน...
ไม่สำคัญ
หรืออธิบายไม่ได้ดีกว่า
กลัวว่าสิ่งที่เกิดกับฉัน จะเป็นแค่จุดเริ่มต้น
ฉันย่อมไม่อยากให้เกิด...
แต่มันอาจเกิดกับนายและคนอื่น
ที่นี่ มันเกิดกับใครก็ได้
แค่อย่าคิดว่าฉันบ้า
ฉันสติดี คริส เชื่อฉัน
ถึงไง นายก็รู้จักฉัน
ถ้ามีเวลา จะเล่าว่าทำไปทำไม
ที่บอกก็เพราะ ถ้าเกิดกับนาย
นายจะรู้ว่ามันไม่ใช่ความบ้า
นั่นสำคัญที่สุด
เรื่องการวิจัยต่อ
ฉันเห็นดีกับข้อเสนอของซาร์โตรีอุส
ฉายรังสีหนักใส่พลาสมาของทะเล
รู้ว่าต้องห้าม แต่ไม่มีทางอื่น
เรา...
นายจะติดหล่มมัน
นี่อาจเป็นทางปลดเงื่อนตาย
เป็นโอกาสเดียว จะได้ติดต่อปีศาจนี่
ไม่มีทางอื่น คริส
ถ้า...
ดร. ซาร์โตรีอุส ผมเคลวิน
มาถึงเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน
ฟังนะ นี่มันงี่เง่า
จะเปิดหรือจะให้พังประตู
ก็ได้ จะเปิด...แต่อย่าเข้ามา
- จะออกไปเอง - ได้
ผมชื่อเคลวิน
ว่ามา
คงเคยได้ยินชื่อผม
ผมทำงาน...เคยทำงานกับกีบาเรียน
ว่ามา
สนาอุตเล่าเรื่องกีบาเรียน
งั้นรู้แล้วสินะ
ใช่ น่าตกใจ
ไม่รู้รายละเอียด แต่เขาตาย
ไม่ใช่ปัญหา เราตายทุกคน
แต่เขาจะให้ฝังบนโลกให้ได้ หลุมศพอวกาศมันแย่ตรงไหน
กีบาเรียนอยากอยู่ในดิน อยู่กับหนอน
ผมไม่อยากทำตาม แต่สนาอุตไม่ยอม
- รู้จักบุร์ตอนไหม - ใช่นักบินที่...
ใช่ อยู่ในทีมค้นหาเฟช์เนร์
เฟช์เนร์ตายอย่างยิ่งใหญ่ แต่กีบาเรียนขี้ขลาด
ต่อว่าเขาแล้วได้อะไร
อย่างน้อยก็เรื่องหน้าที่
หน้าที่ต่อใคร
- ต่อความจริง - หมายถึงต่อผู้คน
หาความจริงที่นี่ไม่มีหรอก แหกตาดูสิ
ท่าทางประหลาด ความกล้าหาญที่ว่าน่ะ โหดเหี้ยม!
ได้ยินไหม
ไปซะ นายหัวอ่อนเกินไป
นายต้องชินให้ได้ทุกอย่าง ไปล่ะ
ได้คุยกับซาร์โตรีอุส
เขาเป็นคนระยำ
เป็นนักวิทยาศาสตร์คนเก่ง
ผมคงไม่ค่อยสบาย
ไม่เป็นไรหรอก นายแค่ไม่ฟังคำแนะนำ
นอกจากเราสามคน มีคนอื่นบนสถานีไหม สนาอุต
เห็นใครรึ
คุณเตือนผมเรื่องอะไร
เห็นใครล่ะ
เป็นมนุษย์รึ เธอจริงรึเปล่า
แตะต้องได้ไหม บาดเจ็บได้ไหม
คุณเห็นเธอวันนี้
นายล่ะ นายมันใครวะ
เงียบ
- เธอมาจากไหน - อย่ายุ่งกับฉัน
คุณกลัว
ไม่ต้องห่วง
ผมไม่ว่าคุณบ้าหรอก
บ้ารึ พระช่วย! ไม่รู้อะไรซะเลย!
บ้า...
เป็นได้ก็ดี
นี่ สนาอุต...
ไม่มีเหตุผลเลย
เขาไม่เชื่อฉัน คิดว่าฉันบ้า
เห็นไหม คริส ไม่ประหลาดสุดขีดรึ
ต้องทำงี้ เพราะกลัวเขาจะเข้ามา
หมายถึงสนาอุตกับซาร์โตรีอุส
พวกนั้นไม่เข้าใจว่าทำอะไรอยู่
ฉันกลัว คริส...
ไม่อาจ...
ไม่มีใครเข้าใจหรอก
เปิด! ได้ยินไหม กีบาเรียน เปิด!
อย่างี่เง่า เราเอง สนาอุตกับซาร์โตรีอุส
เราอยากช่วย
เขาอยากช่วย
แป๊บเดียว เลิกเคาะได้แล้ว
ฉันตัดสินตัวเองได้
เห็นเธอไหม
คริส เข้าใจนะว่านี่ไม่ใช่ความบ้า
มันเกี่ยวกับมโนสำนึก
อยากให้นายมาทันเวลาจริงๆ คริส
มาจากไหน
ดีจัง
แต่... แต่นี่ไม่...
รู้ได้ไงว่าผมอยู่ไหน
"รู้ได้ไง" อะไร
อย่า คริส จั๊กจี้
- รองเท้าฉันล่ะ - รองเท้า?
ไม่อยู่ในนั้นหรอก
นี่ใคร
คริส...
นี่ฉันนี่
รู้ไหม...
ฉันรู้สึก...
เหมือนลืมอะไรไป
ไม่เข้าใจ
คุณรักฉันไหม
เหลวไหลน่ะ ฮารี ทำยังกับไม่รู้
ออกไปแป๊บเดียว รอก่อนนะ
- ไปด้วย - ไม่ต้อง ฮารี เดี๋ยวผมมา
ไม่
เป็นอะไร ทำไมล่ะ
ไม่รู้ ทำไม่ได้
ทำอะไรไม่ได้
รู้สึกเหมือน... ต้องเห็นคุณ... ตลอดเวลา
เป็นเด็กรึไง
ผมต้องทำงาน ฮารี
ฉันทำตัวงี่เง่าจัง
คุณด้วย
วิ่งกระเซอะกระเซิงไปทั่ว เหมือนสนาอุต
- เหมือนใครนะ - เหมือนสนาอุต
ทำไมถึง...
ต้องไปละ ถ้าอยากไปก็ไปด้วยกัน
แต่ใส่เสื้อผ้าแบบนั้น จะสวมชุดไม่ได้
ถอดเสื้อซะ
คริส ช่วยที แกะไม่ออก
ทำไมมองฉันอย่างนั้น
โซลาริส ตอนสอง
เข้าไป
- คุณล่ะ - เดี๋ยวตามไป
ผมต้องปิดประตู
โอเคไหม สบายไหม
ค่ะ เร็วๆ คริส
น่าจะเคาะประตู
เสียงเหมือนคุยกับใครอยู่
ยิ่งน่าเคาะ
มีแขกรึ
อ้อ รับแขกได้ดีนี่
ไม่มีอะไร นายไม่ตายหรอก
เริ่มแบบเบาะๆ รึเปล่า
ยาเสพติด ยาพิษ ยากดประสาท?
ถ้ามาทำตลก ก็ไปเถอะ
บางครั้งเราเป็นตัวตลก โดยไม่อยากเป็น
อย่าบอกว่าไม่ได้ลองใช้เชือก ใช้ค้อน
ขว้างขวดหมึกเหมือนลุตเฮร์ไหม เปล่ารึ
ก็เลย
1, 2, เข้าจรวด
ก็แค่นั้น
คราวหน้าอย่าตกใจ
กดปุ่มจากระเบียงซะ เดี๋ยวโดนคลอก
- นั่นมันอะไร - ไม่รู้
แต่เราปักใจได้บางเรื่อง
มันเป็นใคร
เธอตายไป 10 ปีก่อน
ที่นายเห็นคือมโนภาพของเธอ ที่กลายเป็นตัวเป็นตน
- เธอชื่ออะไร - ฮารี
ทุกอย่างเริ่มขึ้น หลังเริ่มทดลองฉายรังสี
เราฉายพื้นผิวทะเล
ด้วยรังสีเอกซ์แรงๆ
แต่...
ถือว่านายโชคดี ที่เธอเป็นส่วนหนึ่งของอดีต
ถ้าเกิดเป็นอะไรที่ไม่เคยเห็น
เป็นสิ่งที่นายคิด-จินตนาการล่ะ
ผมไม่เข้าใจ
เห็นเลยว่าทะเลตอบโต้รังสี
มันสำรวจจิตใจเรา สกัดเอา เกาะแก่งแห่งความทรงจำ
เธอจะกลับมาไหม
จะกลับ...
และไม่กลับ
- ฮารีที่ 2 - อาจมีจำนวนไม่รู้จบก็ได้
ทำไมไม่เตือน
นายจะไม่เชื่อ
ผมกลัว ทำตัวไม่ค่อย...
อย่าโทษตัวเอง เรามีกีบาเรียนมากพอแล้ว
เขาพูดว่าจะกำจัดสถานี
ผมเลยมานี่
ถ้าผมส่งรายงาน คุณจะเซ็นไหม
เกิดจู่ๆ ได้การติดต่อที่รอมานานล่ะ
กลางคืนที่นี่ดีที่สุด ทำให้นึกถึงโลก
ติดแถบกระดาษที่ช่องลม
กลางคืน เสียงเหมือนใบไม้ไหว
สิ่งประดิษฐ์ของกีบาเรียน ง่ายดาย สมเป็นอัจฉริยะ
ฉันเอามาใช้ทันที
ซาร์โตรีอุสล้อเรา แต่เขาก็มีในห้อง
เขาซ่อนในตู้เสื้อผ้า
พักเถอะ
ถ้าไหว ค่อยมาห้องสมุด
ฉันเตรียมรายการหนังสือไว้ให้
สนาอุต คุณรึ
คริส คุณอยู่ไหน
มานี่
- มืดจัง - มานี่ ไม่ต้องกลัว
ฮารี!
ดึงประตูอีกฝั่ง
อดทนไว้ เดี๋ยวมา
พอเห็นคุณไม่อยู่ ฉันกลัว
สวัสดี คริส
ไม่ค่อยได้ยิน พูดดังๆ
ทำอะไรอยู่
เปล่า
ซาร์โตรีอุสเชิญเราไปแล็บเขา
เป็นไงบ้าง
สบายดี จะพยายามไป
คริส ฉันเป็นอะไร
ฉันคงเป็นลมชัก
นี่ภรรยาผม
สวัสดี
- คอยนายอยู่ - ผมไม่ว่าง
- น่ารักจัง! ลูกคุณหรือ - เปล่า ของสนาอุต
เท่าที่บอกได้ พวกมันทำจาก...
เรียกว่า "แขก" แล้วกัน
ได้
โครงสร้างเราเป็นอะตอม แต่โครงสร้างมันประกอบด้วยนิวทริโน
ระบบนิวทริโนไม่เสถียรนี่นา
ดูเสถียรดี ในสนามพลังงานโซลาริส
นายได้ตัวอย่างชั้นยอด
นี่ภรรยาผม
เยี่ยม เพอร์เฟค
งั้นเก็บตัวอย่างเลือดภรรยาหน่อย
ทำไมล่ะ
นายจะได้สร่างขึ้นไง
คิดไงวะ
- สนาอุต? - พอที!
ผมเอากรดเผาเลือด แต่มันฟื้น
คืนสภาพรึ
หลักๆ คือเป็นอมตะ ปัญหาของเฟาสต์
โทษที
ไม่ต้องใช้สำลี
นายชันสูตรศพเป็นไหม
บอกแล้ว นี่ภรรยาผม ไม่เข้าใจเรอะ
นี่มีมนุษยธรรม กว่าการทดลองกระต่ายนะ
ไม่เห็นด้วยเรอะ
ไม่สำคัญ
มันเหมือนตัดขาตัวเอง
เธอเจ็บไหมตอนพังประตู
เจ็บสิ
ถ้าฉันจับได้ว่านาย...
- นายโชคดี - ยังไง
มันไม่มีความหมาย
แต่นายสร้างสัมผัสทางอารมณ์กับมัน
- รื่นรมย์สิท่า... - อะไร อิจฉารึ
ก็ไม่แน่
นายไม่อิจฉา นายไม่รู้สึกผิดเลย
- ใช่สิ - แต่ฉันรู้สึก
เรื่องอะไร
เวลานายพิการสิ้นเชิง แขนขาด้วน ค่อยเรียกเรา
จะเปลี่ยนกระโถนให้
- นายทำผิดกับใคร - กับนายคนนึงแล้วกัน
พ่อผมถ่าย ผมถ่ายด้วยนิดหน่อย
นี่แน่ะ...
ฉันไม่รู้จักตัวเองเลย
ฉันจำไม่ได้
เวลาหลับตา ฉันจำหน้าตัวเองไม่ได้ คุณล่ะ
อะไร
- คุณรู้จักตัวเองไหม - ก็เหมือนมนุษย์ทุกคน
ผู้หญิงเสื้อโค้ทขาวเกลียดฉัน
อย่าคิดไปเอง แม่ตายก่อนเราเจอกัน
ไม่เข้าใจว่าหลอกฉันทำไม
ฉันจำแม่น
เราดื่มชากัน แล้วเธอไล่ฉัน
ฉันเลยลุกขึ้นแล้วก็ไป ฉันจำแม่น
หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น
หลังจากนั้นผมก็ไป
เราไม่เจอกันอีก
คุณไปไหน
ไปเมืองอื่น
- ทำไม - ผมถูกย้าย
ทำไมไปโดยไม่มีฉัน
คุณไม่อยากไป
จำได้ละ
โทษที นึกว่าตื่นแล้ว
เกิดอะไรขึ้น
การคืนสภาพกำลังช้าลง
เราเป็นอิสระราว 2-3 ชั่วโมง
มากลางดึกเพื่อบอกเรื่องนี้?
จะบอกว่ามาทำไม
ซาร์โตรีอุสกับฉันคิดว่า
ถ้าทะเลได้แขกมาจากเรา ตอนเราฝัน
ก็น่าจะส่งความคิดตอนเราตื่นไปให้มัน
- ส่งยังไง - ด้วยรังสี
มันอาจเข้าใจ ยอมปล่อยเราจากภาพหลอน
จะใช้รังสีเอกซ์ เทศน์วิทยาศาสตร์อีกแล้วรึ
จะปรับรังสีกับคลื่นสมองเราคนนึง
"คนนึง" คือผมละสิ
ภาพคลื่นสมอง! บันทึกความคิดผมทุกอย่าง!
เกิดผมอยากให้เธอตายล่ะ! ให้เธอหายไปล่ะ!
ไว้ใจไอ้... ไอ้ก้อนเยลลีรึ
มันบุกรุกจิตวิญญาณผมแล้ว
คริส เวลาใกล้หมดแล้ว
ซาร์โตรีอุสเสนออีกโครงการนึง: ผู้ทำลายล้าง
การทำลายตัวเองของระบบนิวทริโน
อะไร จะแบล็กเมล์เหรอ
ฉันกล่อมเขาให้ใช้คลื่นสมองก่อน
แต่ลืมเรื่องนี้ก่อน
พรุ่งนี้วันเกิดฉัน ถือว่าฉันเชิญ
- โกหก! แค่จะเอาใจ - เออสิวะ
อย่าตะโกน เธอนอนอยู่
นอนอยู่?
หัดนอนเป็นแล้วเรอะ
จบไม่สวยแน่
- จะเสนอให้ฉันทำอะไร - เปล่า
งั้นมานะ พรุ่งนี้ที่ห้องสมุด
จะจัดโต๊ะ
ดีที่ในนั้นไม่มีหน้าต่าง
ตอนนี้ไปกันเถอะ
ซาร์โตรีอุสรออยู่
เธอนอนอยู่
เธอจะตามมาไหม
อย่าล็อคประตูแล้วกัน
ประตูอะไร
ก็แค่ภาพหลอน
เดี๋ยวมานะ
ไปไหน
ยกโทษให้ผม
ทำไมไม่นอน
- คุณไม่รักฉัน - พอที ฮารี
- เราต้องคุยกัน - เรื่องอะไร
คุณเข้าใจดี ฉันไม่รู้ว่าฉันมาจากไหน
- หรือคุณรู้? - เป็นอะไร
อย่าเพิ่งขัด
ถ้าคุณรู้
แต่ยังบอกไม่ได้
คุณอาจจะบอกสักวัน
พูดอะไรน่ะ
ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
คุณไม่อยากบอกฉัน
คุณกลัว
งั้นจะบอกให้
ฉันไม่ใช่ฮารี
ฮารีตายแล้ว
เธอกินยาพิษ
ฉันเป็นคนอื่น
ใครบอก
- ซาร์โตรีอุสเพิ่งบอก - เมื่อคืน
คุณบอกเองยังดีกว่า
โธ่ มันจะต่างอะไร
คุณอยู่มาได้ยังไง
รักใครไหม
ผมไม่รู้
เคยคิดถึงฉันไหม
คิด แต่ไม่ตลอดเวลา
แค่เวลาที่ทุกข์
รู้ไหม รู้สึกเหมือนมีคนหลอกเรา
ยิ่งคลุมเครือเท่าไร สุดท้ายคุณจะยิ่งแย่เท่านั้น
โดยเฉพาะคุณ คริส
ให้ฉันช่วยยังไง
บอกมา
แล้วเธอ... อีกคน เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เราทะเลาะกัน
ทะเลาะกันบ่อยช่วงหลังๆ
ผมเก็บข้าวของจากมา
เธอทำให้รู้ โดยไม่ได้พูดโต้งๆ
เวลาอยู่กับใครนานๆ ก็ไม่จำเป็นต้องพูด
ผมมั่นใจว่าเป็นแค่คำพูด
แต่นึกได้ว่าเก็บตัวอย่างแล็บ...
ไว้ในตู้เย็น
ผมเอามาจากแล็บ อธิบายว่าใช้ยังไง
ผมกลัว
อยากไปหาเธอ
แต่จะดูเหมือน ถือคำพูดเธอเป็นจริงเป็นจัง
สามวันผ่านไปก็ทนไม่ไหว ไปหาเธอ
พอไปถึง เธอตายแล้ว
มีรอยเข็มที่แขน
แบบนี้เหรอ
เธอทำทำไม
อาจรู้ว่าผมไม่ได้รักเธอจริงๆ
ตอนนี้ผมรัก
- คริส - อะไร
ฉันรักคุณ
นอนเถอะ
ไม่รู้ว่านอนยังไง
มันไม่ใช่การนอน มันเหมือนอยู่รอบตัวฉัน
เหมือนไม่ใช่แค่อยู่ในตัว แต่อยู่ไกลมาก
คงเป็นการนอนอยู่ดี
ดูท่าแขกผู้มีเกียรติจะไม่มา
- ทำไมล่ะ - เขาคงมีแขก
อยู่พร้อมหน้าแล้ว?
นายมาสายชั่วโมงครึ่ง
อ่านอะไรอยู่
เหลวไหลทั้งเพ
เหลวไหล
อยู่ไหนวะ...
นี่!
"มันมาตอนกลางคืน
แต่คนเราต้องนอนบ้าง"
นั่นละปัญหา
มนุษยชาติหมดความสามารถในการนอน
นายอ่านดีกว่า ฉันตื่นเต้น
"ข้ารู้เพียงสิ่งเดียว นายท่าน เมื่อข้า...
เมื่อหลับ ข้าไร้ความกลัว ความหวัง ไร้ปัญหา ไร้ความรุ่งโรจน์
ขอพรแด่ผู้คิดค้นการนอน
เหรียญธรรมดาที่ซื้อได้ทุกสิ่ง
สมดุลที่ทำให้คนเลี้ยงแกะเท่าเทียมราชา คนโง่เท่าคนฉลาด
การนอนมีข้อเสียอย่างเดียว
เขาว่ามันคล้ายความตาย"
"ไม่เคยยินเจ้ากล่าวงดงามเช่นนี้ ซานโช่"
ดี แต่ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม
ขอดื่มอวยพรให้สนาอุต
แด่ความกล้าหาญ การอุทิศแก่หน้าที่
แด่วิทยาศาสตร์และสนาอุต
วิทยาศาสตร์? ไร้สาระ
สถานการณ์แบบนี้ จะพื้นๆ หรืออัจฉริยะ ก็ไร้ค่าเท่ากัน
เราไม่อยากพิชิตจักรวาล
เราอยากขยายโลก ไปยังเขตแดนจักรวาล
เราไม่รู้จะทำไงกับโลกอื่น
เราไม่ต้องการโลกอื่น
เราต้องการกระจก
เราดิ้นรนจะติดต่อคนอื่น แต่ไม่เจอหรอก
เราตกที่นั่งลำบากแบบมนุษย์โง่เง่า
บากบั่นไปสู่เป้าหมายที่เรากลัว
โดยไม่จำเป็น
คนต้องการคน
ดื่มให้กีบาเรียน
รำลึกถึงเขา
ถึงเขาจะกลัว
กีบาเรียนไม่ได้กลัว
มันแย่กว่านั้น
เขาตายเพราะสิ้นหวัง
คิดว่าเขาเจออยู่คนเดียว
พระช่วย!
คำใคร่ครวญพวกนี้...
แค่ดอสโตเยฟสกีเกรดสอง
นายเป็นใคร มาตัดสิน?
ฉันรู้ว่ามานี่ทำไม มาทำงาน
ธรรมชาติสร้างมนุษย์ ให้มนุษย์เรียนรู้วิถีธรรมชาติ
ต้องสืบหาความจริงไม่หยุดยั้ง มนุษย์จึงถูกลงโทษด้วยความรู้
อย่างอื่นเป็นเรื่องของอำเภอใจ
ขอถามเพื่อนผู้ทรงเกียรติ
นายมาโซลาริสทำไม
- หมายความว่าไง - นายทำงานหนักรึเปล่า
โทษที นอกจากรักๆ ใคร่ๆ กับอดีตภรรยา
ไม่เห็นนายสนใจอะไร
วันๆ เอกเขนกกับ ความคิดสูงส่ง
นายทำหน้าที่แบบนั้น
ตัดขาดจากความจริง
โทษนะ นายมันขี้เกียจ
พอแล้ว!
ร่าเริงหน่อย ดื่มให้กีบาเรียน
ไม่ใช่กีบาเรียน ดื่มให้คน
นายว่ากีบาเรียนไม่ใช่คนเรอะ
พอเถอะ คริส อย่าเถียงกัน
นี่วันเกิดฉันนะ วันของฉัน
ใช่สิ
ฉันว่าคริส เคลวิน
คงเส้นคงวากว่าคุณทั้งคู่
ในสภาพโหดร้าย เขาปฏิบัติอย่างมนุษย์
ส่วนคุณทำเหมือนเป็นเรื่องไกลตัว
เห็นว่าแขก--คำที่ใช้เรียกเรา
เห็นเป็นของภายนอก เป็นอุปสรรค
แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของคุณ เป็นมโนสำนึกคุณ
และคริสรักฉัน
อาจไม่ใช่ฉันที่เขารัก
เขาแค่ปกป้องตัวเอง
เขาอยากให้ฉันมีชีวิต
ซึ่งไม่ใช่ประเด็น ไม่สำคัญว่าทำไมคนถึงรัก
ทุกคนต่างกัน
ไม่ใช่คริส
คุณนั่นแหละ
- ฉันเกลียดคุณทุกคน - ขอถาม...
อย่าแทรก ฉันเป็นผู้หญิงนะ
แกไม่ใช่ผู้หญิง ไม่ใช่มนุษย์
เข้าใจซะ
ถ้าพอเข้าใจอะไรได้
ไม่มีฮารี เธอตายแล้ว
แกเป็นแค่สำเนา
สำเนาจักรกล
ตัวก็อป เมตริกซ์
ใช่
คงงั้น
แต่ฉัน...
ฉันกำลังกลายเป็นมนุษย์
รู้สึกลึกซึ้งได้เท่าคุณ
เชื่อสิ
ฉันอยู่ได้โดยไม่มีเขา
ฉัน...
รักเขา
ฉันเป็นมนุษย์
คุณ...
คุณโหดร้ายมาก
ลุกขึ้น! ลุกเดี๋ยวนี้!
ท่านทั้งหลาย
ให้ทำไงวะ
เสียเวลาทะเลาะกัน
เราเสียเกียรติ และความเป็นมนุษย์
เปล่า
คุณเป็นมนุษย์ แต่ละคนก็แต่ละแบบ
คุณถึงได้ทะเลาะกัน
ผมคงไม่ได้กวน
คุณเป็นคนดี...
แต่สภาพแย่
ฉันถอดใจจริงๆ
ช่วยหน่อย
คนที่พร้อมแลกชีวิต แค่ให้ได้การติดต่อจัญไร...
เพื่อรู้จักมันมากขึ้น...
คนนั้นไม่มีสิทธิ์เมาเรอะ
มีสิทธิ์เต็มที่ว่ะ
เชื่อภารกิจเราไหม เคลวิน
ฉันจะยังไม่นอน
สำคัญคือต้องไม่หลับ
จะไปเจอเฟาสต์
ในแล็บ เฟาสต์ของเรา- ซาร์โตรีอุส
กำลังหายาแก้ความเป็นอมตะ
ส่วนเรา...
เปิดช่องประตูแล้วตะโกนลงไปดีกว่า
ให้มันได้ยิน
จะเรียกมันว่าอะไรดี
เราน่าจะเฆี่ยนมัน
หรือสวดอ้อนวอนมันดีกว่า
เป็นอะไร
ผมดันปิดประตูห้องสมุด เธออยู่คนเดียว
ไปเหอะ ฉันดีขึ้นแล้ว
สถานีจะเปลี่ยนวงโคจร
ตอนตีห้า จะมีสภาพไร้น้ำหนัก 30 วินาที
อย่าลืมละ
โทษทีที่รัก มัวแต่ใจลอย
เป็นอะไร
เปล่า ไม่มีอะไร
ทุกอย่างโอเค
เธอดื่มออกซิเจนเหลว
เธอทำเพราะสิ้นหวัง
ยิ่งแย่
ยิ่งอยู่กับนาย เธอยิ่งเป็นมนุษย์มากขึ้น
- ดูตัวอย่างจากซาร์โตรีอุส - ขอบใจที่แนะนำ
นายจะทำไง
รอจนเธอกลับมา
แล้วไง ไปจากสถานี?
คริส เธออยู่ได้แต่ที่นี่ ในสถานี นายก็รู้
จะให้ทำไง
- ผมรักเธอ - คนไหน
เธอ หรือคนที่อยู่บนจรวด? นายเอาเธอกลับจากอวกาศได้นะ
เธอจะกลับมาอีก กลับมาอีกเรื่อยๆ
อย่าเปลี่ยนปัญหาวิทยาศาสตร์ เป็นเรื่องรักดาดๆ
ฉันว่าจบไม่สวยแน่
ควรช่วยเธอนะ
น่าสยดสยอง
ฉันไม่มีวันชิน กับการฟื้นคืนชีพพวกนี้
นี่ฉันเหรอ
ฮารี...
อะไร
ทำไม
นี่ไม่ใช่ฉัน
มัน... ฉัน... ไม่ใช่ฮารี...
และคุณ... คุณอาจ...
- อย่า ฮารี - ฉันไม่ใช่ฮารี!
ได้!
คุณคงต้องทำท่าทรมาน
ทะเลคงชอบอย่างนี้
จะสำคัญอะไร ในเมื่อคุณมีค่าต่อผม...
กว่าวิทยาศาสตร์จะเป็นได้
ฉันเหมือนเธอมากเหรอ
เปล่า คุณแค่เหมือนเธอ
แต่ตอนนี้ คุณ--ไม่ใช่เธอ คือฮารีตัวจริง
บอกหน่อย...
รังเกียจฉันไหม ฉันมัน...
- ฉันรังเกียจคุณ! - ไม่จริง ฮารี
- คุณโกหก! - ไม่จริง พอเถอะ
- ฉันน่าทุเรศแน่ๆ! - พอเถอะ
อย่าแตะต้องฉัน!
ฉันรักคุณ
เป็นอะไร
เปล่า
ผมจะไม่กลับโลก
จะอยู่กับคุณที่สถานีนี่
รู้ไหม...
ฉันกลัว
เหมือนมีความเคลื่อนไหว
ภาพคลื่นสมองนายช่วยได้
รู้ไหม...
เวลาเราสงสาร เราจะทำลายตัวเอง
อาจจะจริง...
ความทุกข์ทนทำให้ชีวิต...
หดหู่ หวาดระแวง
แต่ผมไม่ยอมรับ
ผมไม่ยอมรับ
สิ่งที่ชีวิตขาดไม่ได้ นับเป็นอันตรายด้วยรึ
เปล่า ไม่ใช่อันตราย ไม่ใช่แน่ๆ
ดูตอลสตอยสิ
เขาทุกข์ที่ไม่อาจรักมนุษยชาติทั้งมวลได้
นี่ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว
ผมนึกไม่ออก ช่วยที
ใช่ ผมรักคุณ
แต่รักคือความรู้สึกที่เราประสบได้
แต่ไม่อาจอธิบาย
เราอธิบายแนวคิดได้
เรารักสิ่งที่อาจเสียไป
ตัวเอง ผู้หญิง บ้านเกิด
จนวันนี้ ความรักไปไม่ถึงมนุษยชาติ ไปไม่ถึงโลก
เข้าใจผมไหม สนาอุต
มีเราแค่ไม่กี่คน รวมกันแค่ไม่กี่พันล้าน แค่หยิบมือ!
เราอาจอยู่นี่เพื่อรู้จักผู้คน
เพื่อเป็นเหตุผลที่จะรัก
เหมือนเขาจะเป็นไข้
กีบาเรียนตายยังไง นายยังไม่เล่า
ไว้วันหลัง
กีบาเรียนไม่ได้ตายเพราะกลัว เขาตายเพราะขายหน้า
ขายหน้า--ความรู้สึกที่จะช่วยมนุษยชาติ
แม่ ผม...
ผมสายไป 2 ชั่วโมง
จ้ะลูก
เดินทางเป็นไง
ดี เหนื่อยนิดหน่อย แต่ก็ดี
พระช่วย มันเดินช้าอีกแล้ว
เดี๋ยวแม่ไปปรับ
แม่มีเวลาอีกเยอะ
น่าอายนะ แต่ทำไมไม่รู้...
ผมลืมหน้าแม่ไปแล้ว
ลูกดูแย่นะ
มีความสุขไหม
เรื่องนั้นไม่สำคัญที่นี่
น่าสงสารจริง
ตอนนี้ผมเหงามาก
ทำไมลูกทำร้ายความรู้สึกเรา
มัวรออะไร
ทำไมไม่โทรมา
ลูกมีชีวิตแปลกๆ
สกปรก กระเซอะกระเซิง
ทำไมทำตัววุ่นวายแบบนี้
นี่อะไร
อยู่นี่นะ เดี๋ยวแม่มา
เป็นไงบ้าง โอเคไหม
ฮารีอยู่ไหน
นั่นอะไร
ไม่มีฮารีแล้ว
"คริส ฉันไม่อยากหลอกคุณ
แต่ไม่มีทางอื่น
นี่ดีที่สุดกับเราทั้งคู่แล้ว
ฉันขอร้องพวกเขาเอง
คุณอย่าโทษใคร
ฮารี"
เธอทำเพื่อนาย
สนาอุต ฟังนะ
ไว้ก่อน คริส ใจเย็น
มัน... มันยังไง...
ผู้ทำลายล้างรึ ระเบิดแสงกับลม
ใช่
เราไม่ค่อยลงรอยกันช่วงหลังๆ
ฟังนะ สนาอุต
ทำไมเราต้องถูกทรมานอย่างนี้
ฉันว่าเราขาดสติเรื่องจักรวาล
คนโบราณเข้าใจมันดี
ถึงไม่เคยถามว่าทำไม หรือเพื่ออะไร
ดูตำนานซิซิฟัส
ตั้งแต่เราส่งภาพคลื่นสมองนาย
ก็ไม่มีแขกกลับมา
เกิดสิ่งที่เข้าใจยากในทะเล
มีเกาะเกิดขึ้นบนพื้นผิว
วันแรกเกาะเดียว แล้วก็หลายเกาะ
จะบอกว่ามันเข้าใจเรารึ
เร็วขนาดนั้น?
อย่างน้อยก็มีความหวังน่า คริส?
- นายอายุเท่าไร - 52 ทำไมรึ
อยู่นี่มานาน?
- คงเห็นเอกสารแล้ว - ใช่
อยู่สถานีนานหลายปี...
ยังผูกพันกับชีวิตบนโลกไหม
นายชอบคำถามซีเรียส
เดี๋ยวคงถามเรื่องความหมายชีวิต
อย่าเพิ่งประชด
ก็ถามธรรมดา
เวลาคนมีความสุข
เขาไม่สนใจความหมายชีวิต และเรื่องนิรันดรอื่นๆ
ควรถามแบบนี้ ช่วงปลายชีวิตคน
แต่เราไม่รู้ว่าชีวิตจะจบเมื่อไร
เราถึงได้รีบนัก
อย่ารีบ
คนที่สุขที่สุด คือคนไม่สนใจคำถามถูกสาปพวกนี้
การถามคือความปรารถนาอยากรู้
แต่การรักษาความจริงง่ายๆ ของมนุษย์ อาศัยความลึกลับ
ความลึกลับของความสุบ ความตาย และความรัก
นายอาจพูดถูก แต่อย่าเพิ่งคิดถึงมันเลย
การคิดถึงมัน คือการรู้วันตาย
การไม่รู้วันตาย ทำให้เราเป็นอมตะก็ว่าได้
ก็ดี
ถึงยังไง ภารกิจผมจบแล้ว
แล้วไงต่อ กลับโลก?
ทุกอย่างจะค่อยๆ คืนสู่ปกติ
ผมจะสนใจสิ่งใหม่ รู้จักผู้คนใหม่
แต่ไม่อาจให้ใจเต็มร้อย
ไม่มีวัน
ผมมีสิทธิ์ปฏิเสธ...
กระทั่งโอกาสติดต่อกับทะเลนี้ไหม
ที่ผู้คนพยายามเข้าใจมาหลายทศวรรษ?
ผมควรอยู่ที่นี่ไหม
ท่ามกลางข้าวของที่เราแตะต้อง?
ที่มีความทรงจำของลมหายใจเรา?
เพื่ออะไร?
หวังว่าเธอจะกลับมา?
แต่ผมไม่หวัง
สิ่งเดียวที่เหลืออยู่
คือรอ
ไม่รู้ว่าเพื่ออะไร อัศจรรย์ใหม่?
เหนื่อยไหม
ไม่ ผมสบายมาก
รู้ไหมคริส...
ฉันว่านายได้เวลากลับโลกแล้ว
เหรอ
จบ